Ανηφορίζεις και πάλι σε αυτόν τον γνωστό πλέον δρόμο, που τον έχεις μάθει απ’ έξω, για να φτάσεις στον επίσης γνωστό προορισμό.
Αυτό το μέρος το έχεις αγαπήσει, το έχεις υπηρετήσει με τον ιδρώτα και τον κόπο σου, αποτελεί πλέον σπίτι σου.
Τελευταία, όμως, σου έβγαινε ένα μικρό παράπονο, παρά την θέλησή σου.
Έπιασες τον εαυτό σου να συλλογίζεται: «θέλω να το ζήσω όπως τότε, όπως όταν ήμουν… παιδί».
Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι τον ίδιο συλλογισμό, μα κυρίως, την ίδια αγάπη γι’ αυτό το μέρος, την συμμερίζονται πολλοί ακόμα.
Για αυτό και σε ένα φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, μέσα στο κρύο και την βροχή, συνάντησες όλους αυτούς, χωρίς τους οποίους η ζωή σου θα ήταν πολύ διαφορετική, θα ήταν λειψή.
Άλλοι φοιτητές κι άλλοι εργαζόμενοι, από όλα τα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν.
Γιατί;
Για την αγάπη αυτού του μέρους.
Για την κατασκήνωση!
Μαζεμένοι, λοιπόν, γύρω από την ζέστη της φωτιάς, κάτω από το φως της πανσελήνου, τραγουδώντας τα ίδια χριστιανικά τραγούδια που τραγουδούσατε μικροί, ξαφνικά σταμάτησες να βλέπεις τα πράγματα με τα μάτια σου και μεταφέρθηκες μερικά χρόνια πίσω.
Ξαφνικά ξανάνιωσες… παιδί.
«Δόξα σοι ο Θεός», σκέφτηκες.
«Δόξα σοι ο Θεός»…
