Περνάς την πόρτα με την επιγραφή «Απόστολος Παύλος» και, για 11 μέρες, σταματάει η βαβούρα. Σταματάει ο θόρυβος.
Ηρεμία. Γαλήνη. Ανάπαυση. Δροσιά. Χαρά. Φως.
Όλες οι λέξεις του κόσμου δεν θα έφταναν για να περιγράψουν όσα νιώθουμε σε αυτό το μέρος.
Αυτή η πληρότητα, η ευτυχία, η ξεγνοιασιά δεν εξηγούνται ούτε περιγράφονται.
Βιώνονται!
Και βιώνονται με έναν μοναδικό τρόπο, γιατί κάθε δραστηριότητα, κάθε ενέργεια, κάθε σκέψη συμβαίνει μέσα στην παρουσία του Θεού.
Οι γονείς μας μεγάλωσαν, όμως αυτό το βίωμα δεν έσβησε ποτέ.
Θα μεγαλώσουμε κι εμείς, θα δώσουμε τη θέση μας στα επόμενα παιδιά, αλλά θα είναι σαν να μην φύγαμε ποτέ.
Η ίδια πόρτα που άνοιξε και μας περίμενε για 11 μέρες… τελικά δεν έκλεισε ποτέ.