Αναμονή τέλος!
Τώρα όλα τα ρολόγια κι ο ίδιος ο χρόνος συντονίζονται σύμφωνα με ένα καμπανάκι! Ο ενθουσιασμός όλων ζωγραφίζεται στα χείλη μας. Χαρά, γέλια, φωνές κατακλύζουν το μέρος. Σύντομα οργανωνόμαστε σε ομάδες και το πρόγραμμα μας παρασέρνει σ΄ ένα φρενήρη ρυθμό. Ξεκινάμε με ομαδικά παιχνίδια που μόνο η κατασκήνωση μπορεί να μας προσφέρει (έχω προσπαθήσει να παίξω παιχνίδι του δάσους στην πόλη, είναι αδύνατο). Η ένταση κι αδρεναλίνη παραμερίζουν την κούραση. Αυτήν την στιγμή υπάρχει μόνο η αντίπαλη σημαία. Όταν όμως καταλαγιάσει η έξαψη του παιχνιδιού καθόμαστε όλοι, νικητές και ηττημένοι στην ίδια τραπεζαρία για φαγητό και τίποτα απ΄ ό,τι συνέβη πριν δεν έχει σημασία.
Η μέρα όμως, δεν τελειώνει εδώ! Αφού ξεκουραστούμε και γεμίσουμε μπαταρίες, αρχίζει ο δεύτερος γύρος δράσης με τα παραδοσιακά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Τα δίχτυα τόσο στα τέρματα, όσο και στις μπασκέτες κουνήθηκαν ουκ ολίγες φορές, αν και όχι πάντα απ΄ την εσωτερική μεριά. Όταν το καμπανάκι σημάνει την λήξη της ελεύθερης ώρας που έχει απομείνει, προτασσόμαστε σε σειρές για την υποστολή της σημαίας και στην συνέχεια, με θέα την δύση του ηλίου συγκεντρωνόμαστε για την ωφέλιμη «ώρα ομάδας». Το βραδινό φαγητό που εδώ και ώρα τρυπάει την μύτη μας, φαντάζει ως η επιβράβευση για την τρανή παρουσία μας σε όλη την ημέρα. Αφού ευχαριστήσουμε τον Θεό για το πλούσιο γεύμα, ανηφορίζουμε στο πιο μοναδικό, στο πιο όμορφο σημείο της κατασκήνωσης, το εκκλησάκι μας. Στην βραδινή αυτή προσευχή είναι που ο καθένας μας νιώθει τη μεγαλύτερη ευτυχία. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις, πως στο μέρος αυτό, με τους συγκατασκηνωτές, μπορείς πραγματικά να νιώσεις τον Θεό δίπλα σου. Και έτσι με την ψυχή γαλήνια κλείνουμε τα μάτια μας και περιμένουμε το επόμενο πρωί…Ξημέρωσε.
Σήμερα είναι η τελευταία μέρα. Πέρασαν κιόλας δέκα μέρες κι όμως μας φάνηκαν σαν μόνο μία. Χαιρετάμε για τελευταία φορά την σημαία και τους φίλους μας και δίνουμε υπόσχεση, για το επόμενο καλοκαίρι να σμίξουμε ξανά.
